Gofry: stały element nadmorskich deptaków

Są znaną przekąską, popularną szczególnie latem. Sprzedawane z licznymi dodatkami stanowią atrakcję dla turystów wypoczywających nad morzem czy w górach. Jednak jak się okazuje istnieje całe mnóstwo ich wariantów, a wiele krajów szczyci się regionalną odmianą tego specjału.
Gofry amerykańskie
Zwykle jada się je na śniadanie i na słodko: z masłem oraz syropem klonowym. Czasem dodawany jest do nich również miód. Popularne są również gofry amerykańskie ze słonymi i pikantnymi dodatkami, np. smażonym kurczakiem, boczkiem czy frytkami. Co prawda gofry amerykańskie uchodzą za typowo śniadaniową potrawę, ale serwuje się je również na deser, z dodatkami takimi jak lody czy syropy owocowe.
Gofry brukselskie i leodyjskie
To dwie najpopularniejsze odmiany gofrów w Belgii. Można je łatwo rozróżnić na podstawie wyglądu. Pierwsze z nich mają prostokątny kształt i duże otwory, zaś drugie – postrzępione brzegi. Charakteryzuje je również inny skład: o ile wafle z Brukseli powstają na bazie ciasta drożdżowego, to wafle z Liège przyrządza się z ciasta chlebowego. Wafle z Liège pochodzą z Walonii i są bardziej słodkie oraz gęstsze od wafli brukselskich a ich powierzchnia jest złocista. Sklepy oferują gofry leodyjskie w trzech wariantach: zwykłym, cynamonowym i waniliowym. Zarówno one, jak i gofry brukselskie nie są jadane na śniadania, ale jako deser.

Gofry belgijskie
Mimo, że w Belgii gofry są bardzo popularne, nie sposób znaleźć w tym kraju „gofrów belgijskich”. Za to w Ameryce Północnej ta nazwa jest powszechnie używana. Od gofrów amerykańskich różni je to, że do ich przyrządzenia używane jest ciasto drożdżowe. Są też grubsze, bardziej chrupiące i jaśniejsze. Zostały spopularyzowane podczas targów odbywających się w 1964 roku w Nowym Jorku, kiedy to restaurator Maurice Vemersch zaprezentował gofry na bazie ciasta drożdżowego z bitą śmietaną i truskawkami.
Stroopwafels
To holenderskie gofry wywodzące się z miasta Gouda. Pierwszy zachowany przepis na nie pochodzi z 1940 r., a jak głosi legenda po raz pierwszy zostały przygotowane pod koniec XVIII lub na początku XIX w. przez piekarza, który do ich stworzenia użył resztek z piekarni. Z łatwością można je odróżnić od innych rodzajów gofrów, ponieważ są bardzo cienkie i mają kształt koła (zazwyczaj ok. 10 cm średnicy). Spożywa się je przekładane syropem wykonanym z masła, brązowego cukru i cynamonu.
Gofry skandynawskie
Łatwo je poznać, ponieważ najczęściej mają kształt serca. Z reguły są spożywane ze słodkimi dodatkami: dżemem, cukrem, bitą śmietaną czy lodami waniliowymi. Jednak czasem jada się je również na słono, np. w Norwegii popularnością cieszą się gofry z brunost, czyli brązowym serem, a w Szwecji spożywa się je czasem z wędzonym łososiem.

Autor: Aleksandra Paprota